Hymn Bałwochwalczy (1958)

Mając zaledwie 19 lat wyszła za mąż, w wieku 21 lat zostaje wdową. Jako 23-letnia kobieta, już okrutnie doświadczona, wydaje swój debiut poetycki (Hymn bałwochwalczy - 1958), który w rezultacie jest jednym, długim trenem na cześć zmarłego męża-kochanka i umierającej miłości.

Nad Heloizą ("Heliozna nie była grzeszna")

Nad Heloizą ("liść odrzucony od słońca")

Nad Heloizą ("pytała dnia - dlaczego")

*** chcę pisać o tobie

*** czemu się Poprad wścieka

*** ile lat mają twoje ręce

*** jestem dla ciebie czuła

*** jestem z upływającej wody

*** mówiłeś: masz rzęsy

*** my nie wierzymy w piekło

*** na krawędzi mijania

*** na zakurzonej drodze szukam twoich ust

*** najpierw trzeba się rodzić

*** nie mówiłam uśmiechem

*** ona jest z nami nasłuchuje

*** pisali fiołkiem i pokrzywą

*** Powiedziałeś

*** pragnę mocniej

*** przechodzili koło mnie

*** Scheila masz brunatne ramiona

*** szukam cię w miękkim futrze kota

*** te słowa istniały zawsze

*** umarłe włosy nie tańczą

*** Uśmiecham się

*** w kwiatkach czeremchy

*** w obfitym lecie

*** w twoich doskonałych palcach

*** Wygrzewam się w słońcu twoich rąk

Bajka wschodnia

Bilans

Chwyt reklamowy

Czarownica

Czym jest miłość

Drgający kłębek tęsknoty

Dysonans

Egipt

Fryne

Jestem Julią

Kot

Lustro

Łasica

Manekiny

Moment

Na złamanie karku

Nad spaloną Żydówką

Niech żyją zmysły

Niedziela

O wróblach

Odloty

Ona

Wiersze z lat 1963-1967 ( 4 pozycji )
Jeszcze jedno wspomnienie (1968) ( 3 pozycji )
Oda do rąk 1966 ( 7 pozycji )
Wiersze z lat 1958-1962 ( 64 pozycji )
Dzień dzisiejszy 1963 ( 63 pozycji )
Wiersze z lat 1956-1958 ( 30 pozycji )
Wiersze ( 4 pozycji )

WSTECZ

Wiersz o miłości

ich dwoje
poprzez zastawki serca
widoczni na wylot
z profilu
oprawieni w ból jak w złoto
patrzą powieszeni
na astralnym gwoździu

noc jak ściana
za nimi
wszechświat z obojętnymi
oczyma gwiazd
i tylko oni — samotni
w odrapanym oknie
ziemskiej ulicy

a mówili że nie ma miłości kłamali że
miłość umarła w sanatorium
śpiewającym karbolem na bardzo
ludzką gruźlicę

tymczasem
wysoko pod dachem
okno
z doniczką pelargonii
obrodziło czerwono
miłość — posypała się płatkami
w dół

zaszeptała noc: dobranoc
zaszeleściła f
a w gałęziach dzikiego bzu
spały cicho zwinięte pąki
nie budźmy ich — powiedziałeś ciszej
od pomruków wiatru
drzemiącego nad łąką
nie budźmy ich — szepnęłam
i dałam ci znak powiekami
że pocałunki właśnie wzeszły
na świeżo zamiecionym niebie