| "Pamiętaj także o tym, że kochałam, i że to miłość skazała mnie na śmierć." - Cytaty, Wiersze, Bibliografia |
| Wit Stwosz |
Zakochany w smagłej urodzie mięśni twarzy szczupłych drgających łyddek rozpostartych palców podźwignął ich ramieniem i postawił na ołtarzu. Łokciom nadał strzelistą wypukłość nosy wyciął ostro a oczy powlókł farbą niebieską żeby mówiły leniwej ziemi o niebie śpiącym w człowieku. Potem pozłocił ich suknie i uśmiech ich przerażenie i żal. Strzęp wszechświata — zielony księżyc położył kobiecie pod nogi a ponad jej głową zawiesił ciężką płodną tkliwość mężczyzn. I stali tak pewni własnej urody i własnej wieczności jak ogromne drzewa szumiące ulistwionymi gałęźmi. A on odszedł i mrużąc oczy pokłonił się bogu z drzewa i farby złocistej poganin Wit Stwosz |